mahaoath

วันที่ ๙ ธันวาคม ๒๕๕๒ ที่ผ่านมาเกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้วครับ วันนี้มีนัด รับนิมนต์ไปบรรยายที่คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร นครปฐม เวลาบ่ายโมง

ตามกำหนด เรากะกันว่าช่วงเช้าโยมมารับ จะพากันไปกราบสรีระของพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ ( อดีตเจ้าอาวาสวัดไร่ขิง ) ที่มรณะภาพไปแล้ว แล้วไปฉันเพลกันที่บ้านใหม่ของ โยม อ.สุวิดา อาจารย์คณะอักษรศาสตร์ที่เป็นผู้นิมนต์มาบรรยาย

ปรากฏว่าขณะที่ออกเดินทางนั้นเอง รู้สึกเหมือนมีอะไร แปล๊บ ๆ ที่หลัง สังหรณ์ว่าเป็นแมลงสักอย่างกัด หรือต่อยเอา  เวลาผ่านไปประมาณ ๒๐ นาที เริ่มมีอาการที่คุ้นเคย คือหูอื้อ และร้อนที่ใบหน้า สันนิษฐานได้ทันทีว่า มดตะนอย อีกแล้ว

ปีนี้เป็นปีแห่งมดตะนอยเลยก็ว่าได้ เพราะโดนต่อยทั้งหมด ๔ หนแล้ว แต่ละหน ความรุนแรงของอาการแพ้เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ครั้งแรก แค่ปวด ๆ ครั้งที่สอง เป็นผื่นลมพิษ ครั้งที่สาม หูอื้ัอ จมูกบวม ปากบวม แต่ครั้งนี้สุด ๆ ไปเลยครับ

ทีแรกก็คิดว่าคงเป็นอย่างครั้งที่ ๓ คือหูอื้อ จมูกบวม ปากบวม เฉย ๆ แล้วสักพักก็ดีขึ้น แต่ไม่เป็นอย่างนั้น คราวนี้พ่วงอาการหายใจไม่ออกด้วย ที่ว่าหายใจไม่ออกนั้น ไม่ออกอย่างเดียว หายใจเข้าได้สบาย ๆ แต่ตอนหายใจออก รู้สึก มันตีบตันไปหมด ไม่ยอมออก ก็แย่ซิครับ เพราะหายใจเอาของเก่าออกไม่ได้ จะหายใจเอาของใหม่เข้าไปได้อย่างไร ถูกไหม ต้องอาศัยการไอ เพื่อให้ลมออกจากปอดได้

ถึงห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลเกษมราษฎร์รัตนาธิเบศร์ได้ พยาบาลนำเครื่องวัดความดัน ชีพจร ออกซิเจนในเลือดมาใส่อย่างรวดเร็ว ผลคือ ความดันสูงมาก ชีพจรสูงมาก แต่ออกซิเจนต่ำอย่างน่ากลัว  สายออกซิเจนถูกนำมาเสียบเข้าจมูกอย่างรวดเร็ว พร้อมด้วยคุณหมอมาดูอาการ และสั่งฉีดยาแก้แพ้ในทันใด

หน้าแดงปั๊ดครับรูปนี้ เป็นผลมาจากอาการแพ้พิษมดตะนอย

หลังจากได้รับยา และออกซิเจน ไม่นานอาการก็ดีขึ้น ความดันลด ชีพจรลด ออกซิเจนในเลือดเพิ่ม หายใจได้ดี แต่คุณหมอขอให้นอนรอดูอาการก่อน 

หน้าหายแดงแล้วครับ 

ระหว่างนอนอยู่ในห้องฉุกเฉิน ก็มีสหธรรมิกที่นัดกันไว้ที่ ทับแก้ว กำลังจะผ่านมาทางนี้ เลยแวะมาสมทบกันที่ ร.พ. เลย คณะเราเลยมีโยม ๑ พระ ๓

ออกจากโรงพยาบาลได้ ๑๐ โมงกว่า ๆ รีบบึ่งไปนครปฐมทันใด เพื่อให้ทันฉันเพลตามที่ได้รับนิมนต์ไว้ ตัดกำหนดการไปวัดไร่ขิงไปโดยปริยาย 

ไปถึงบ้านโยม ๑๑ โมงครึ่ง ทันได้ฉันเพลพอดี ฉันเสร็จก็เคลื่อนพลไปที่คณะอักษรศาสตร์ คราวนี้บรรยายกันในห้องคอมพิวเตอร์เลยครับ เพราะว่ากะจะ workshop ด้วย แต่ไม่ทัน แค่บรรยาย ๒ ช่วง ตอบคำถามอีกนิดหน่อยก็หมดเวลาแล้ว

ห้อง ๓๐๓ ตึก อ.๓๖ ห้องที่บรรยาย 

นักศึกษาเริ่มทะยอยมา

บรรยายไปด้วยความสนุกสนาน เพราะนักศึกษาตั้งใจฟัง และมีการโต้ตอบตามสมควร ไม่เหงา ทำให้พูดไปได้เรื่อย ๓ ชั่วโมงไม่ทันรู้ตัว เรื่องที่บรรยายไป มีหัวข้อหลักคือ "กุศลกรรม และอกุศลกรรมบนโลกอินเทอร์เน็ต" แถมด้วยการบรรยายจุดประกายให้ผู้ฟังตระหนักถึงโทษของการใช้ software เถื่อน พร้อมทั้งแนะนำ software ทดแทนที่เป็น freeware และ open source software ในหัวข้อบรรยายว่า "เลิกก่ออาชญากรรมกันเถิด" ลองดูสไลด์กันครับ

กุศลกรรมและอกุศลกรรมบนโลกอินเทอร์เน๊ต

เลิกก่ออาชญากรรมกันเถิด

ส่วนเทปวีดีโอ บันทึกการบรรยายนั้น กำลังรอให้ทาง โยมสุวิดา ส่งมาให้อยู่ เลยไม่มีมาให้ชมกันในตอนนี้ครับ

บรรยายเสร็จ ทีแรกว่าจะไปกราบหลวงพ่อวัดไร่ขิงกัน แต่ว่าเย็นมากแล้วเลยยกเลิกแผน  เดินทางเข้ากรุงเทพเพื่อส่งพระอัครกิตติ์ ( http://akkarakitt.exteen.com ) ที่วัดราชสิทธาราม

ตอนจะกลับอยุธยา เราไม่วิ่งออกทางเดิมคือวงแหวนตลิ่งชันสุพรรณ แต่ตกลงกันว่าจะผ่าเข้าเมืองไปดูไฟ แถว ๆ ราชดำเนินสักหน่อย  สมใจอยากทีเดียว ปิดถนน รถติด ต้องวิ่งอ้อม ๆ ไปโผล่ถึงสวนมะลิ ต้องแวะเข้าห้องน้ำกันที่ โรงพยาบาลหัวเฉียว เลี้ยวไปขึ้นทางด่วนที่หัวลำโพง ต่อด้วยอุดรรัถยา พามาวังน้อย ค่อย ๆ เข้าอยุธยา ปาไปเกือบ ๆ ๔ ทุ่ม ( ส่วนโยมที่มาส่งต้องกลับบ้านที่กรุงเทพอีก ถึงบ้านร่วม ๕ ทุ่ม ) หมดแรงไปตาม ๆ กัน

หลายรสชาดดีครับวันนี้ บทเรียนที่สำคัญคือ ชีวิตคนเราสั้นนัก แม้มดตะนอยเพียวตัวเดียว ก็อาจจบชีวิตเราได้ ไม่พึงประมาทในชีวิต อย่าผัดวันประกันพรุ่ง ทำความเพียรเสียแต่วันนี้ วันพรุ่งนี้อาจไม่มีแก่เรา

บุญรักษาครับ