nichieme

สถานสงเคราะห์บ้านเด็กอ่อนปากเกร็ด

อยากไปมานานมาก ตั้ง topic ไว้ในใจว่าต้องไปให้ได้ >,<
(ไม่ได้เป็นนางสาวไทยนะ กรุณาเข้าใจใหม่ แต่อยากไปสัมผัสความรู้สึกดีดีที่เรียกว่าชีวิต)
พี่ปุ้ย : ณิชไปเลี้ยงน้องกัน บ้านเด็กอ่อนปากเกร็ด ซื้อของไปให้น้อง วันเกิดเพื่อนพี่พอดี 
เขาอยากทำบุญ ไปกันนะ
ณิช : โหย เจ้ กิจกรรมนางงามมากเลยนะ...ไปๆ อยากไปมานานละ 
ประโยคสนมทนามีเพียงเท่านี้ แล้วก็จัดแจง นัดวันเวลาสถานที่...เดินทางสู่บ้านเด็กอ่อน ปากเกร็ด

การเดินทางสู่สถานสงเคราะห์บ้านเด็กอ่อนปากเกร็ด 
http://www.pakkredbabies.com/map/index.php (แผนที่ตาม link เลยค่ะ อิอิ)
ซอยตรงข้ามวัดชลประทาน ฯ เข้าไปอีก 500 เมตร ค่ะ 

ณิชไปช่วงที่น้องๆ นอน พอดี๊พอดีเลย กะว่าจะได้เล่นกับน้องสักหน่อย แอบไปดูน้องหลับสบายซะงั้น
บรรยายกาศเหมือนโรงเรียนอนุบาลค่ะ อิอิ ช๊อบชอบ ของเล่นเยอะมาก พื้นที่โล่งๆ เด็กวิ่งเล่น ชิว

สำหรับผู้ที่นำของมาให้น้องนะค่ะ ต้องไปกรอกแบบฟอร์มก่อนนะ เข้าไปที่อาคารอำนวยการเลยค่ะ
เจ้าหน้าที่จะมีใบแจ้งความจำนงบริจาคและก็ใบเขียนรายการว่าเรานำอะไรมาให้น้องบ้าง 
เพื่อความเป็นระเบียบของการจัดสรรสิ่งของให้กับน้องค่ะ 
อ๋อ...ตรวจสอบเวลาก่อนก็ดีนะค่ะ เลือกช่วงเวลาที่สามารถเยี่ยมได้..จะได้เล่นกะน้องได้เน้อ 

บรรยายกาศแอบเงียบไปเลย น้องๆนอนกันหม๊ด ถ้าน้องตื่นสงสัย พื้นที่แถวนี้คงเด็มไปด้วยเด็กๆ
ยังมีเวลาอีกนิดหน่อย พากันเดินเล่นในบ้าน เดินดูน้องนอนตามห้องต่างๆ อืม...
เหงาจัง...บรรยายกาศมันบอกว่า "เหงา" ความรู้สึกของน้อง เหมือนอยากจะบอกว่า 
"หนูอยากจะ..." (มันเป็นความต้องการอะไรหลายๆอย่างที่ต่างคนต่างเรียกร้องออกมา)
น้ำตาซึมเลยอะ... เห้ย... อารมณ์มันสื่อได้แม้ในช่วงเวลาที่นอนหลับ... 
มันไม่ต้องพูด ไม่ต้องมีเสียง มันอยู่ในบรรยายกาศและความรู้สึก...
สื่อออกมาแล้วอาจจะทำให้คุณ น้ำตาซึมโดยไม่รู้ตัว 

อารมณ์แบบนี้ มันก็พูดอะไรไม่ออกเหมือนกันแฮะ...
เหมือนมันต้องใช้ช่วงเวลาเพื่อค่อยๆ ได้เรียนรู้ ได้อยู่กับตัวเอง ใช้เวลาเพื่อคิด... 
ต่างคนต่างเงียบ ... 
แฮะๆ ชีวิตเล็กๆ มีมนต์ขลังที่น่าค้นหานะ
มันกลับทำให้เราคิดว่า ... เราจะรักชีวิต และสนใจคนรอบข้างมากกว่าที่เป็นอยู่
เพราะถ้าวันนึง เราหมดเวลาที่จะทำอะไรให้ใคร ... เราไม่สามารถย้อนกลับไปช่วงเวลานั้นได้อีกแล้ว
โอกาสมันไม่ได้มาหาเราหลายครั้ง...

ได้มีโอกาสพูดคุยกับพี่ที่คอยดูแลน้องค่ะ ยิ่งคุยยิ่งทำให้รู้สึกว่า... สิ่งที่น้องต้องการจริงๆ คือ "รัก"
(นิยามมาก ทำยากมาก ได้ยินแล้วหาทางออกไม่เจอเลย เห่อ... ตัวเองยังเอาไม่รอด แฮะๆ)
หลายต่อหลายคนยื่นโอกาสมาให้ ยื่นกิจกรรม อาหาร สิ่งของ ขนม ของเล่น เสื้อผ้า อุปกรณ์ต่างๆ
สุดท้ายก็เงินที่เป็นปัจจัยหลักในการดูแลทุกๆอย่าง..เหล่านี้เป็นปัจจัยภายนอกที่ถูกหยิบยื่น
สิ่งที่ขาดคือผู้ที่จะมาเลี้ยงน้องเนี่ยแหละ ใครมันจะไปมีเวลา ใครมันจะว่าง (เอ่อ คำถามที่มักตั้งกัน)

พี่ที่คอยดูแลน้องเขาบอกว่า อาสาสมัคร 1 คน มีสิทธิในการดูแลเด็กได้ เพียง 1 คนเท่านั้นค่ะ 
ไม่จำเป็นต้องมาทุกวันหรอก เสาร์อาทิตย์ หรือเวลาที่ว่างก็มาเล่นกะน้อง ...
มาอ่านหนังสือ พาไปเดินเล่น ทำกิจกรรมกัน สนุกตามโอกาส...
พี่เขาทิ้งท้ายไว้ว่า...ไม่ต้องรีบ..."เมื่อไหร่ที่คุณพร้อมคุณค่อยมา"
เพราะถ้ามาแล้วคุณไม่พร้อม น้องเขาจะเสียใจ เพราะเราก็รอความรักจากคุณนะ
บางคนนะเลี้ยงน้องมาหลายปี พอน้องต้องย้ายออกจากสถานสงเคราะห์ เชื่อปะ เด็กอายุ 5 ขวบอะ 
คุณเลี้ยงดูเขาตั้งแต่ 3 - 5 ขวบ เขาย้ายไป พออายุ 15-16 เขาโทรกลับมาหาคุณ
มหัศจรรย์ทางความรู้สึกมากนะ...เขายังจำคุณได้ เห้ย...รักอะ 

(จบ..อยากรู้ไปต่อความรู้สึกด้วยการไปสัมผัสเองนะพี่น้อง)

เด็กๆที่นี้ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายนะค่ะ อยู่ที่ส ถานสงเคราะห์เด็กอ่อนปากเกร็ดได้ถึง อายุ 5 ขวบ
ถ้าไม่มีผู้รับอุปการะต่อ เด็กๆก็ต้องแยกย้ายไปตามสถานสงเคราะห์อื่นๆตามช่วงอายุของสถานที่เลี้ยงดู

แถมอีกนิด พี่ที่คอยดูแลน้องเขาบอกมาว่า อยากได้แป้งแบบนี้ มันเป็นแป่้งแบบน้ำค่ะ 
ไม่เป็นฝุ่น ทาเพื่อกันผดและความอับชื้นค่ะ ดีตรงที่เป็นน้ำ ไม่ทำให้น้องหายใจเอาฝุ่นเข้าไป
ปอดเด็กๆจะได้ไม่เสียค่ะ (ถ่ายรูปมากันลืมแหละ คราวหน้าไปจะได้ซื้อไปใหม่)



รองเท้าเล็กๆของน้อง อิอิ 

ลองไปดูนะค่ะ ต่อความรักให้หลายๆชีวิตเล็กๆเลยแหละ