มู๋นนท์จ้า

ถ้า "กำไร" ของแม่ค้า คือจำนวนเงิน "ส่วนเกิน"
ที่ได้มาจากการขายของ
ฉันก็มองว่า "กำไร" ของคนอกหัก
คือจำนวนบทเรียนที่ได้กลับมา


"ส่วนเกิน" ของความรักก็คือ ส่วนที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น
ในระหว่างที่รักกัน อาทิ การทะเลาะวิวาท การนอกใจ
การไม่มีเหตุผล การเห็นแก่ตัว ฯลฯ


.......................................


ถ้ามัวแต่คิดว่า อกหักแล้วขาดทุน
ไม่มีแรง ไม่มีทุนหัวใจจะไปรักใครอีก
...มันก็จะเป็นอย่างที่เธอคิดนั่นแหละ...
จิตใจย่ำแย่ยังไง มันย่อมส่งผลต่อร่างกายแบบนั้นเช่นกัน


แต่ถ้าคิดว่าอกหักแล้วได้กำไร
กำลังใจในการสู้ต่อ มันก็เพิ่มขีดความสามารถมากขึ้น


ซึ่งเธอต้องยอมเข้าใจในเหตุผลที่ว่า
บางครั้งความเจ็บปวด
มันก็มีเจตนาของมันเหมือนกัน


เจตนาที่ว่าก็คือ การสอนให้เราเรียนรู้บางสิ่งบางอย่าง
ผ่านทางความเจ็บปวด นี่คือกำไรที่เธอควรเรียนรู้ให้ได้
อย่าปล่อยให้ทัศนคติด้านความรักติดลบ
ด้วยการหันหลังให้กับส่วนเกินนั้นๆ


ในเมื่อเธอสามารถพลิกส่วนเกินให้เปลี่ยนมาเป็นกำไรได้
ด้วยการเผชิญหน้ากับเหตุผล


........................................


จริงๆ การที่เขานอกใจเรา...
ไม่ได้แปลว่าเราไม่ดี


การทะเลาะกันบ่อยๆ...
ไม่ได้แปลว่า เขาหรือเราเองเป็นคนผิด


การไม่มีเหตุผล...
บางครั้งมันก็อธิบายไม่ได้ว่าทำไม...


............................................


แต่ทั้งหมดคือสิ่งที่ผ่านเราไปเพื่อสอนให้เราเรียนรู้ถึงข้อบกพร่องของตัวเอง
"อดีต" เป็นบทเรียนอันล้ำค่าเสมอ...


อดีตจึงไม่ได้เป็นเพียงส่วนเกินที่ไร้ค่า
เพราะมันสามารถแปรผันเป็น "กำไร" ที่ล้ำค่าได้


..............................................


อย่าลืมเก็บกำไรงามๆ จากรักแต่ละครั้งไว้ให้ดีๆล่ะ
เพราะว่าต่อไปในวันข้างหน้า


กำไรครั้งนี้จะแปรสภาพเป็นทุนหนาๆ
ให้กับรักครั้งใหม่ของเธอ


เรียกว่า รักครั้งไหนก็ไม่มีทุนหายกำไรหด

หลายคนเชื่อว่า ความรักทำให้โลกสดใส มองไปทางไหนก็สดชื่นสวยงาม เพราะธรรมชาติสอนให้เราเรียนรู้ที่จะรักและถูกรัก บนพื้นฐานของความจริงใจ ซื่อสัตย์ และเป็นผู้เสียสละ
 

 ความเชื่อที่ว่านี้ หากมองผิวเผินก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรยุ่งยาก แต่เมื่อมองอย่างลึกซึ้งแล้ว เราจะพบว่า รักของเรายังมีแบบทดสอบชนิดเข้มข้นรอพิสูจน์ "รักแท้" อีกมากมาย โดยเฉพาะ 'เงิน' ซึ่งสำคัญไม่แพ้ปัญหาอื่นๆ

         คู่รักหลายคนเสียศูนย์เพราะเรื่องแบบนี้มาแล้วนักแต่นัก ..ขอบอก.....         เคยสังเกตไหมว่าเวลาเรากระเป๋าหนัก เรากับแฟนอยากทำอะไร อยากไปไหนก็สะดวกเรียบร้อยไปหมด บทรักเดินเรียบไม่มีสะดุด อารมณ์โรแมนติก คำพูดหวานซึ้งน่าฟังเหลือเกิน ช่วงไหนเกิดเง้างอนใส่กัน อีกฝ่ายก็ต้องรีบขอคืนดี ด้วยดอกไม้สักช่อ หรือไม่ก็ชวนไปทานข้าว ดูหนัง ฟังเพลง ...ทุกอย่าง...จัดให้

        แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เงินขาดมือ อย่าว่าแต่พูดง้อด้วยเลย ขนาดหน้ายังแทบไม่อยากมอง ใครล่ะจะมองแฟนหน้าเหี่ยวๆ แห้งๆ ชวนไปไหนแต่ละทีก็อิดออด บอกแต่ว่า "แหะ แหะ ไม่มีตังค์..."

       จากที่เคย "จี๋จ๋า" ก็เลยกลายเป็น "จุกจิก" ไปเสียนี่ แถมยังดุเราอีกว่า "หน้าเงิน"

       เมื่อรักเสียหลัก ต่างมีทัศนคติไม่ตรงกัน เขามองว่าความรักไม่จำเป็นต้องใช้เงิน แต่เรากลับเห็นว่า บางครั้ง..หลายครั้งเลยล่ะ ที่จำเป็น ...... เมื่อเกิดปัญหาขัดแย้งแบบนี้ ต้อง.......ลองทบทวนดูดีๆ สิ
มีกิจกรรมนอกบ้านสักกี่อย่างที่ไม่ต้องใช้เงินซื้อ 

• จะชวนเธอเล่นหมากฮอตอยู่กับบ้านทุกวัน....จะไหวมั้ย

• ทอดไข่เจียวกินทุกมื้อ ....แน่ใจนะว่าไม่เบื่อ

• เพลงโปรด....รอฟังทางวิทยุเอาก็แล้วกัน

• คิดถึงเมื่อไหร่....ก็... เขียนจดหมายเสียแสตมป์แค่สองบาท (ไม่รู้ว่าเธอมีค่าแสตมป์หรือเปล่า อ่ะ ฉันให้ยืมก่อนก็ได้)

• หนังเพิ่งเข้าใหม่เหรอ...อืมม รอดูบิ๊กซีนีม่าทางทีวีก็แล้วกัน

• กุหลาบช่อโตก็ไม่จำเป็นหรอก ...มันแพง เอาแค่พวงมาลัยไหว้พระก็บุญถมแล้ว.....

         ถ้ายอมรับความเรียบง่ายเหล่านี้ได้ ปัญหาก็หมด ไม่ต้องแคร์ว่าอีกฝ่ายจะมีหรือไม่มี จะคิดอย่างไร  มีความสุขดีหรือไม่กับคนรัก

         แต่เรื่องจริงคงเกิดขึ้นยาก ยิ่งความบันเทิงรายรอบตัวเราอยู่ทุกวี่ทุกวันมีหรือใครจะอดใจไหว แต่จะว่าไปแล้วของพวกนี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญนักหรอกสำหรับความรัก มันแค่เป็นกิจกรรมที่ทำให้เราได้มีโอกาสเปลี่ยนความจำเจในชีวิตประจำวันชั่ว ครั้งชั่วครู่

        แต่มันก็จำเป็นมิใช่หรือ ที่เราสองคนจะได้ผ่อนคลายและเติมความสุขให้แก่กันบ้างตามสมควร สิ่งสำคัญคือ เราต้องรู้จักใช้สอยเงินนั้นให้เกิดประโยชน์สูงสุด                  พวกที่หว่านเงินเพื่อตีราคาความรักเขาเรียกว่า 'คนไม่มีหัวใจ' มีแต่ความอยากได้ เมื่อได้ก็ไม่ค่อยรู้คุณค่า ทิ้งๆ ขว้างๆ เพราะมองความรักเป็นเหมือนสิ่งของตามซุปเปอร์มาเก็ต คนแบบเนี้ยแหละที่เรียกว่า พวกใช้เงินซื้อความรัก

          ซึ่งต่างจากคนมีความรักที่ใช้หัวใจลงทุน รู้จักนำมูลค่าของเงินแลกเปลี่ยนเป็นการเอาใจใส่ซึ่งกันและกัน ถนอมความรู้สึก ถ้อยทีถ้อยอาศัย เป็นผู้ให้ เลือกเฟ้นโอกาสเหมาะๆ แสดงความรักในรูปแบบผ่อนคลาย สร้างสีสัน เติมความหวานให้ชีวิตรักไม่พร่องมันเนย คือ มีทั้ง หอม ข้น หวาน มัน แบบที่เธอได้รับอย่างสม่ำเสมอจากฉันไงล่ะ

         ฉะนั้น เราต้องแยกแยะอย่างชัดเจน ระหว่าง รักที่ใช้เงินซื้อไว้เป็นเจ้าของ กับความรักที่รู้จักใช้เงินแลกความสุขเพื่อคนที่เรารัก

         เรื่องแบบนี้ต่างหากที่เงินซื้อไม่ได้ ขออย่างเดียวอย่าหงุดหงิดใส่ฉันเวลาเธอกระเป๋าแห้งสิ ก็ไหนบอกว่า เงิน...ซื้อความรักไม่ได้ แต่ตอนนี้เธอกำลังอารมณ์เสียเพราะไม่มีเงินชวนแฟนไปจ๋าจ้ะข้างนอก

ที่เราต้องเจ็บปวดกับความรักน่ะ ไม่ใช่เพราะมันจากไปหรอก
แต่เพราะมันยังคงอยู่ต่างหาก ถ้าวันนี้คนสองคน ต่างหมดรักกันไป
คงไม่มีใครต้องเสียใจมากนัก แต่กลับเป็นเพราะรักที่ยังอยู่ในใจคุณนั่นเอง ที่ทำให้คุณปล่อยวางลงไม่ได้

ธรรมชาติของรัก มักไม่ให้โทษแก่ใคร เพียงแต่อาจปรุงแต่งให้หัวใจพองฟู จนลืมนึกถึงความจริงที่ว่า มีวันที่รักมา ก็อาจมีวันที่รักไปได้  ความรักเป็นสิ่งสวยงาม หลายคนจึงอดหลงไหลได้ปลื้มกับมันไม่ได้ในยามที่มันอยู่  เรามักหลอกตัวเองว่า เพราะเรารักเขามากเขาคงเห็นความดีความตั้งใจของเรา
และรักเราตอบบ้าง ไม่มากก็น้อย
และเมื่อเขาตอบรับรักของเรา ความฟูของหัวใจ มักทำให้เราก้าวล่วงไปถึงการรู้สึกยึดมั่น
ว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเรา เป็นเหมือนทรัพย์สินส่วนตัวทางใจอย่างหนึ่ง ที่จะต้องอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการ นานเท่าที่เราปรารถนา ความรู้สึกอันนี้แหละ คือจุดเริ่มของความเจ็บปวดทั้งมวล เพราะมันฝืนกฏธรรมชาติ

ไม่ได้บอกว่า รักต้องลงเอยด้วยความเศร้าเสมอไป
เพียงแต่ถ้าเขาจะอยู่ เขาจะไป จะรักคุณมากขึ้น คงเดิม หรือหดน้อยถอยลงก็จะเป็นเพราะคนสองคน ไม่ใช่ความต้องการของเราฝ่ายเดียว หรือเขาฝ่ายเดียว ชีวิตเป็นเรื่องซับซ้อนเข้าใจยาก แต่ในความซับซ้อนนั้น มันก็เรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึง
เพราะไม่ว่าสิ่งไหน เรื่องอะไรสารพัดสารพัน ทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฏเดียวกัน มันจะเกิดขึ้น ตั้งอยู่แปรสภาพ แล้วก็จบลง รักที่สมหวังอยู่กันจนแก่เฒ่า ก็หนีไม่พ้นกฏข้อนี้ เพราะวันนึง ไม่เราก็เขาก็ต้องตายจากกัน สิ่งสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่า วันนี้เขาอยู่หรือจากไป
สำคัญที่ว่า ช่วงที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกัน ขอให้มีความทรงจำที่ดี ก็เพียงพอแล้ว

อย่างน้อย เราก็ยังมีอะไรดีดีให้นึกถึง และยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้
ถึงวันนี้จะยังร้องไห้ ก็คงไม่กระไร เพราะชีวิตก็เป็นแบบนี้ มีวันที่เลวร้าย
มีวันที่สวยงาม มีวันที่ว่างเปล่า สุขก็อยู่กับเราไม่นาน ทุกข์ก็อยู่กับเราไม่นาน
สุขเคยแวะผ่านมาแล้วก็ไป ทุกข์ก็เป็นเฉกเช่นกัน

บนความจริงใจ
มีหลายสิ่งหลายอย่างซ่อนอยู่


ฉันรู้..แม้ว่ามันจะมีพื้นฐานมาจากความฝัน
แต่ฉันคิดว่านั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ


บนความสัมพันธ์ของสองเรา
เธออาจจะเก่ง เธออาจจะฉลาด
ฉันอาจจะขี้ขลาดและโง่เขลา


หากฉันคิดว่ามันคือแก่นแท้ของความเป็นเรา
ที่ต่างฝ่ายต่างควรก้าวเข้า..ไปให้ถึงภายใน


ฉันจะยอมรับเธออย่างที่เป็นอยู่
และเธอจะรับรู้อย่างที่ฉันเป็นได้ไหม



เราคบกัน..บนพื้นฐานของความจริงใจ
จึงไม่จำเป็นที่เราจะต้องมีอะไร..ทุกอย่างเหมือนกัน


ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
แม้ว่าจะมีความแตกต่างระหว่างเธอกับฉัน


แต่เมื่อเรามีความรักให้แก่กันและกัน
ความแตกต่างก็ไม่สำคัญ..เท่าความจริงใจ

ไม่มีอะไรจะรั้งคนที่จะไปให้อยู่ต่อได้ เชื่อเถอะว่า...เมื่อไรก็ตามที่หัวใจคนได้หมดรักแล้ว ต่อให้คุกเข่ากราบกรานก็ทำให้ใครอยู่ต่อไม่ได้

สิ่งเดียวที่จะทำ ในวันที่เลิกลากัน คือการทำใจให้เข้มแข็งและยิ้มให้อย่างยินดี แม้จะเป็นเรื่องยาก แต่ก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เรายังสามารถรู้สึกว่า
" เรายังสามารถอยู่บนโลกใบนี้ได้ " อย่าซ้ำเติมตัวเองด้วยการร้องไห้...

เพราะน้ำตาไม่ใช่ข้อต่อรอง ที่จะทำให้เค้าสงสาร ฉันได้เพียงแต่ทำใจและยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น และเชื่อมั่นว่าในที่สุดแล้ว ฉันจะต้องผ่านเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาไปให้ได้ ...

ทุกบาดแผลที่เป็นริ้วรอยอยู่ในหัวใจ ทุกหยาดน้ำตาที่รินไหลลงบนใบหน้านั้น มันได้ซึบซับเอามวลประสบการณ์ ให้กลายเป็นบทเรียนที่มีค่า....เพื่อให้ฉันได้เข้มแข็งได้ในวันต่อๆไป


ใครบางคนได้จากฉันไป แต่ไม่ใช่อนาคตจะหมดไป
ไม่เหลือความรัก แต่ฉันยังเหลือความหวัง
ขอแค่ผ่านวันนี้ไปให้ได้ แล้วฉันก็จะเจอวันพรุ่งนี้

เพียงแต่ฉันไม่รู้ว่าฉันจะใช้เวลานานเท่าไรที่ฉันจะลืมเรื่องราว ที่มันได้จบลงไปแล้วนี้ได้อย่างไร หรือ มันอาจจะไม่มีวันนั้นสำหรับฉันก็ได้

ชีวิตที่ผ่านไปคิดว่าใช่หรือยัง ?...
“นัยของการตั้งคำถามนี้
ก็เพื่อให้เราได้ค้นหาสิ่งที่ชีวิตเราต้องการจริงๆ
เพื่อนำมาซึ่งความสุขในการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่”


คุณเคยวางเป้าหมายในชีวิตของตัวเองไว้บ้างหรือไม่?
แล้วคุณเคยถามตัวเองบ้างไหม
ว่าชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้เป็นชีวิตที่เคยอยากได้แล้วหรือยัง?
เคยไหมเมื่อเวลาที่ตื่นขึ้นมาตอนเช้า   
มีความสุขรออยู่ตรงหน้าให้เราไปเผชิญกับชีวิต   
ไม่ใช่ค้นหาตลอดชีวิต?   


หากแต่มุ่งมั่นกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ทำเพราะมีความหวังที่มีความเป็นไปได้สูง
และมีจุดมุ่งหมายที่แน่นอน
หากคำตอบคือ “ใช่” ...
คุณจะหยุดมันไว้ตรงจุดนี้หรือเดินต่อไปดี?
แล้วถ้าคำตอบคือ “ไม่ใช่” ล่ะ


คุณคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี   
เพื่อให้ชีวิตมันบรรลุเป้าหมายที่ตั้งใจไว้? ...
เปลี่ยนเป้าหมายใหม่   เปลี่ยนวิธีการ...
หรือว่าทำต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ...
หรือควรหยุดอยู่แค่นี้   เพราะคิดว่า “ไม่มีทางเป็นไปได้” ...
มีอยู่หลายชีวิตที่กว่าจะรู้เป้าหมายที่แท้จริงที่ตัวเองตามหา   
ชีวิตก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งค่อน   
เหลือช่วงเวลาเพื่ออยู่กับสิ่งที่ใช่แค่ไม่นาน 

 
แต่ถึงอย่างไรก็ยังดีกว่าอีกหลายคน   
ที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะหาตัวตนที่แท้จริงของตัวเองเจอ   
และปล่อยให้ความฝันต้องสูญสลายไปตลอดกาล
แน่ล่ะ ทุกอย่างที่ผ่านพ้นไปแล้ว   
เราคงไม่สามารถย้อนเวลาเพื่อกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก


หากแต่นัยของการตั้งคำถามนี้   
ก็เพื่อให้เราได้ค้นหาสิ่งที่ชีวิตเราต้องการจริงๆ
เพื่อนำมาซึ่งความสุขในการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่
แต่ถึงอย่างไรก็อย่าได้ท้อแท้กับเป้าหมายที่ล้มเหลวในช่วงเวลาที่ผ่านมา   


แม้ว่าเราจะมีเวลาเหลือน้อยที่จะทำ   
แต่อย่างน้อยที่สุดเมื่อเราค้นหาชีวิตที่ใช่ของตัวเองเจอ   
สิ่งเหล่านั้นก็เป็นของเราเอง   ไม่ได้ลอกเลียน หรือเดินตามหลังใคร


ไม่มีอะไรจะดีมากไปกว่า...
การมีเส้นทางที่ตัวเองเป็นคนกำหนดเองได้อย่างอิสระหรอก   
ลองขีดเส้นทางนั้นดูบ้างสักครั้งเป็นไร...